Hayalleri elinden alınan, geleceği yok sayılan bir kız çocuğu, belki de oyun

sandığı bir takım seramonilerden sonra ağlamaktan şişmiş gözleriyle, omuzuna

onlarca sorumluluk yüklenilerek, doğasından, çocukluğundan kopartılarak

ayrılır. Toplumdaysa çaresizliğin verdiği kanıksanmışlıkla aile işlerine

karışmamak bahanesiyle cılız birkaç itirazın dışında ses çıkmaz.

Oysa evlendirilip aile kurması, bir yuvanın sorumluluğunu taşıması, ev işleri

yapması çocuk doğurması beklenen çocuk; daha eğitimini tamamlamamış,

kişisel gelişimini bitirmemiş ve bu kadar yükü taşıyamayacak kadar küçüktür.

ÇÜNKÜ, O SADECE BİR ÇOCUK!

Çocuk; oyun oynaması, okula gitmesi, gelişimini tamamlaması ve kişiliği oturup

kendi ayakları üstünde durana kadar ailesi, okul, toplum ve devlet tarafindan

desteklenmesi teşvik edilmesi, korunması gereken toplumun geleceği ve

değeridir. Çocukların, toplumun dayatması, aile baskısı ve yasalarla kılıfına

uydurularak, bir takım çıkar ilişkilerine kurban gitmemesi, yaşadığı travmalarla

çaresiz hissetmemesi, kendisi çocukken çocuk doğurup büyük sorumlulukların

altında ezilmemesi, daha da vahimi tecavüzcüsü-istismarcısıyla evlendirilmesi

gibi insanlık dışı bir olaya göz yummamak için sessiz kalmamalıyız.

Küçük yaşta evliliklere HAYIR! demeliyiz

ÇÜNKÜ, ONLAR SADECE BİRER ÇOCUK!